.
In de cursus voor de leerkrachten die in 1919 met de vrijewaldorfschool beginnen, geeft Steiner voor alle klassen van de onderbouw – dat waren er 8, vanaf klas 1, motieven voor vertelstof.
In de 1e voordracht van GA 295 worden ze opgesomd en voor de 4e klas gaat het om ‘scènes uit de oude geschiedenis.’
GA 295/19
Vertaald/19-20
(Slechts een klein deel is daar nu oproepbaar. Voor het verkrijgen van een gratis scan: mail vspedagogie (voeg toe eraan vast) apenstaartje gmail.com)
Von Heydebrand zegt in haar beschrijving van het leerplan uit 1925 voor de vertelstof van de 4e klas: ‘Vertel- en leesstof voor deze klas vormen o.a. de sagen van de Germaanse mythologie en heldentijd.’
‘Ergens moet er ‘iets’ zijn geweest, waardoor ‘oude geschiedenis’ veranderde in ‘Germaanse mythologie’. (Over die verandering heb ik nog niets gevonden)
Dus is het al die tijd ‘Germaanse mythologie’ gebleven.
Waarom precies is ook niet zo makkelijk te achterhalen.
In 1928 schreef een waldorfleerkracht een stukje over het 9 à 10-jarige kind en deze mythologie. Misschien brengt ons dit verder. En een te beantwoorden vraag zou kunnen zijn: is het kind van 10 van toen, te vergelijken met het huidige kind van 10.
.
J.Burghardt, Erziehungskunst jrg. 2 nr. 1 mei 1928
.
Een levendige beschrijving van de Germaanse mythologie voor kinderen in de 4 klas
.
Ik wil het verhaal van de Germaanse goden vertellen. De negen- tot tienjarige kinderen in de klas kijken me verwachtingsvol aan; deze kinderen, die geboren zijn aan de Ruhr, op de plek waar de grens tussen Franken en Saksen lag.
Hier woonden op de beboste hoogten, de uitdagende Saksen die 1100 jaar geleden trouw Thor, Wotan, (Wodan, Odin) Freia en Baldur aanhingen, de goden van hun vaders, die nog steeds dicht bij hen stonden.
Als de stormwind door de knoestige, massieve eiken van hun thuisland blies
en brulde zodat ze kreunden en steunden, ervoeren de Saksen nog steeds de wilde, woedende jacht van Wod in de huilende hemel; als de bliksem flitste en de donder insloeg, dan voelden ze het stromen van hun eigen bloed: het is waar wat de legenden van onze vaderen ons vertellen: De roodbaard Thor rijdt door de zware wolken en zwaait met de hamer; en wanneer in de lente de zonnestralen door het heldere gebladerte van de hoge, slanke beukenbomen schijnen, weven ze voor hen de lichte, milde gestalte van de god Baldur, toen hij zwevend voortbewoog en alles tot leven wekte.
Als we op deze manier aan het verleden van dit land denken, is het een bijzonder genoegen om de kinderen, uit wier ogen we dezelfde opstandigheid, maar ook dezelfde loyaliteit en kracht van de Saks zien, de Germaanse godenlegenden te vertellen.
Vooral als we ook de vaders van deze kinderen kennen en hun werk, hoe velen van hen onbevreesd naar de mijnen trokken om de kolen op de zwaarste en gevaarlijkste manier omhoog te halen; hoe anderen voor ovens stonden waarin metalen smelten bij temperaturen van meer dan 1000 graden. Vaak
staan de arbeiders daar, overdekt met een regen van vonken die schitteren in alle kleuren. Met vastberaden kracht en vaak sombere vasthoudendheid beheersen deze mensen hun leven, hun lot. Onverschrokken trotseren ze de dood die overal op de loer lig, in gevecht met de elementen, wiens meester ze willen worden.
De kinderen van deze mensen de legenden van de Germaanse goden vertellen, is iets bijzonders. Want waar worstelen goede en kwade krachten meer met elkaar dan in deze verhalen uit het verre verleden van ons volk?
Ik begon met de schepping van de wereld, zoals ons verteld wordt in de Edda.
Na het verhaal gaf ik de kinderen de volgende verzen, die ik in vorm bracht om te proberen hen volledig in een ervaring van het verhaal te brengen. Ze spraken ze uit en stampten bij elk alliteratie:
De auteur geeft nu een klein stukje van het hele scheppingslied.
Ik gaf er altijd de voorkeur aan een veel groter deel te nemen, omdat dat later van pas komt bij de eerste aardrijkskunde.
In de eerste twee regels wordt getoond hoe de vooruitgang van de wereld plaatsvindt door twee krachten: beweging en vormende kracht. Vervolgens ervaren de kinderen in de volgende verzen intuïtief de differentiatie en de verbinding tussen de fysieke aspecten van de mens en de aarde: in het bloed dat door het vlees stroomt, evenals de vruchtbare aarde bevochtigd wordt met water, openbaart zich het leven. In botten, net zoals in de wereld van het gesteente, heerst de dood. De schedel wordt een beeld van de hemelkoepel.
In andere verzen probeerde ik vervolgens de individuele figuren van de goden levendig tot leven te wekken voor de zielen van de kinderen, te beginnen met Wotan.
Dan probeert de leerkracht de verschillende goden te benoemen in de taal van de Edda:
Het is niet helemaal duidelijk of hij de verzen zelf maakt of uit de Edda haalt (en welke uitgave dan)
In het Nederlands vind je in ‘Edda‘ van Jan de Vries (uitg. Ankh-Hermes) genoeg allitererende verzen over wat er ook in proza is verschenen.
R.L.Green vertelde de Edda na en een vertaling daarvan in beeldende taal is direct te gebruiken om in de klas te vertellen (uit je hoofd: niet voorlezen!)
Als je deze Prismapocket niet meer kan kopen, kun je hier een (gratis) scan opvragen: vspedagogie@gmail.com)
Wotan, de wijze, heerst als heerser in Valhalla.
Zijn blik reikt ver en breed over alle negen werelden.
Aan zijn voeten hurken twee wolven, Geri en Freki.
Zij zijn snelle boodschappers die Wotans bevelen uitvoeren.
Op zijn schouders zitten twee raven, Herinnering en Gedachte.
Zij fladderen dagelijks neer om de wereld te verkennen.
Zij keren terug en Wotan ontvangt via hen berichten.
Dan neemt Wotan de mantel, de blauwe en wijde.
Hij trekt de slappe hoed diep over zijn gezicht.
Het ontbrekende oog, dat hij voor wijsheid had opgeofferd, mag niet gezien worden.
Dan bestijgt hij Sleipnir, het wolkenpaard, zo snel als de wind, rijdt naar de aarde en doorkruist de wereld als een zwerver.
De kinderen voelen hoe Wotan in hen leeft, hoe ze hun gedachten kunnen uitzenden om de wereld te verkennen door middel van denken, net zoals Wotan zijn raven uitzond om informatie uit de wereld te verzamelen. De zielen van de kinderen worden groots, ruim en vredig contemplatief wanneer Wotans zwervende gestalte in zijn brede, blauwe mantel voor hen verschijnt. Maar ze voelen ook zijn rusteloze verlangen naar kennis in hun eigen ziel wanneer ze zich Wotan voorstellen op zijn wolkenpaard, racend en donderend over de brug naar Hels rijk om van Wala, de wijze Moeder Aarde, te horen over de ondergang van de goden. Hij kan haar uit haar dodelijke slaap wekken met de kracht van zijn woord, want het lot is in de aarde gegrift. De kinderen weten: alleen Wotan kon dit weten, Wotan, die een van zijn ogen had opgeofferd om dieper dan alle andere goden ingewijd te worden in de geheimen van de wereld, in schepping en vernietiging. Ook aan hem onthullen de Nornen, de godinnen van het lot, het verleden en de toekomst van aardse gebeurtenissen.
Verzen zoals de volgende probeerden de Nornen dichter bij de kinderen te brengen:
Aan een van de wortels van de wereldboom Yggdrasil,
Daar vervullen de drie Nornen hun taken.
Zij weven en vormen het lot van de wereld.
Urd, de oudste van de drie, in grijze gewaden, regeert over het verleden.
Werdandi, in vloeiende witte gewaden, leidt het heden.
En Skuld, de jongste van de drie, draagt een zwart gewaad,
met gouden strepen,
Zij weet hoe ze ons de toekomst kan vertellen.
En dan roept Wotan Wala:
Wala, wijze, ontwaak en vertel me wat je weet.
Na driemaal roepen en kloppen, verschijnt Wala in een blauwachtig licht. Met tegenzin, met een holle, grafachtige stem, antwoordt ze (ik las toen verzen uit de Edda voor met de kinderen):
“Wie is deze man, mij onbekend,
die mij op dit zware pad stuurt?
“Bedekt met sneeuw, geteisterd door regen,
doorweekt door dauw; “Ik was lange tijd dood!”
De kinderen voelen een diepe innerlijke huivering: Ja, onbevreesdheid,
vastberadenheid, zelfopoffering en het overwinnen van elke moeilijkheid
en alle verschrikkingen zijn noodzakelijk als we wijs en ervaren willen worden.
Een andere god is Thor, de zoon van Wotan. Ik heb geprobeerd de essentie van deze god voor de kinderen te vatten in de volgende verzen:
Thor, de machtigste van alle goden, rijdt dagelijks van Kraftheim
naar de raad.
Maar vaak bestijgt hij de door geiten getrokken strijdwagen, snelt door de wolken,
Dan grijpt hij naar zijn baard, de rode, zodat de bliksem fel flitst.
Hij zwaait met zijn hamer, de zware, en met een dreun
slaat hij op de wolken.
Maar altijd keert de hamer terug in Thors hand.
Verschrikkelijk klonk Thors hamer in de oren van de reuzen,
Want Donar had hen altijd onheil gezworen.
Toen vertelde ik de kinderen alle legendes over hoe Thor met zijn hamer de boze reuzen doodde die de goden en godinnen zoveel leed hadden berokkend. Het is een genot om te zien hoe een gevoel van macht door de harten van de kinderen stroomt bij het zien van deze beelden.
Alle angst verdween. – Toen er op een dag een onweersbui was, eisten de kinderen ongeduldig dat ze Thors verzen mochten opzeggen, en zelfs de meest verlegen meisjes zongen en stampten de allitererende verzen zo hard als ze konden, tegen de donder in. – Toen ik ze later vroeg of Thor vandaag dood was, was het antwoord een verontwaardigd “Nee”, en verschillende kinderen riepen tegelijk: “Thor zit in onze harten, en als we iets stouts willen doen, dan slaat hij heel hard met zijn hamer in ons.”
De figuur van Baldur, de god van het licht en de lente, maakte bijzonder veel indruk op de kinderen:
Wanneer de lente overal op aarde is aangebroken;
Dan daalt Baidur, de leider van de zon, zo lichtvoetig neer op aarde,
Hij streelt de knoppen van de planten en heft ze op naar de hemel.
Dan raakt hij de knoppen van de planten heel zachtjes aan met zijn staf,
zodat ze zich voor hem openen en geurig in kleuren oplichten.
Hij wekt ook de dieren tot leven en roept de vogels tot zang;
De mensen bovenal houden van de helderste zonnegod,
Ze haasten zich naar de bossen en prijzen wat Baldur hen heeft geschonken.
Dan komen de heilige zangers, de skalden, die door het land trekken.
Ze zingen op de gouden lier wat Brage hun heeft geleerd,
En spoedig heerst er vrede in de wereld.
De kinderen ervaren de puurheid en tederheid van Baldur; alle zwaarte wordt van hen afgenomen. Ze voelen iets in zich dat alle aardse lasten kan overwinnen. – Vervolgens vertelde ik de kinderen een andere legende over Baldur, die hen een nieuwe richting in hun innerlijke leven zou kunnen wijzen. Er is een koningszoon die zijn vijand gevangen heeft genomen, die zijn bruid wilde stelen. Het vonnis wordt uitgesproken; de koningszoon moet hem zelf doden. Op weg naar de executieplaats komt hij door een helder berkenbos. Het is lente. Elke boom staat daar als een bruid in haar feestelijke jurk. Een jonge, knappe herder (Baldur) komt zingend door het bos. Hij vraagt de somber kijkende koningszoon naar de reden van zijn ongenoegen. De koning vertelt hem alles. Dan vallen hun ogen op een paar lieveheersbeestjes, bedekt met een kluit aarde, die tevergeefs proberen zich te bevrijden. De herder maakt een beweging alsof hij ze met zijn stok wil verpletteren. Dan springt de koningszoon op, bevrijdt de kever van zijn last en laat hem wegvliegen in de heldere lucht. Dan roept hij in de lentemorgen:
“En mijn vijand zal niet sterven, hij zal mijn vriend worden.” – In dit verhaal leren kinderen: Zelfs slechte mensen hebben een sprankje licht; het is alleen verborgen, begraven, alsof onder een kluit aarde. We willen hen liefhebben en hen zo helpen die kluit aarde te verwijderen.
Er ontstond een nobele wedstrijd tussen de kinderen, Thor en Baldur,
om te bepalen wie de meest bekwame overwinnaar van vijanden was. Zowel krachtige slagen als vergevende liefde zijn immers noodzakelijk
om vijanden te overwinnen.
Toen verscheen Loki, de hatelijke en jaloerse god van het laaiende vuur, voor de kinderen. Ze zagen hoe list en leugens door hem de goden binnenslopen. Sterker nog, hij verleidt mensen tot allerlei slechte daden. Aanvankelijk genoten veel kinderen waarschijnlijk van de slimheid en listigheid waarmee Loki de reuzen bedroog, maar toen ervoeren ze de angstige gedachten van Wotan, de angstaanjagende dromen van Frigga. Ze hoorden van Iduna’s val.
Iduna, de godin van de verjongende kracht, zo mooi als een lenteochtend, was verdwenen. Tot dan toe had ze geleefd in de lichtrijke, vogelgezangrijke kruin van de wereldes, altijd actief, altijd vrolijk, altijd helder van geest. Eindelijk, na lang zoeken, vonden de goden haar bij de wortels van de es, waar de afgunstworm knaagde, dof kreunend en treurend zonder bewustzijn. Geen van de goden kon haar wakker maken. Is dit niet een beeld van de ziel in de loop van de menselijke geschiedenis? Vroeger bruiste ze van goddelijke gedachten, en hoe verstrikt is ze tegenwoordig in het materialisme.
Een groot verdriet overviel de kinderen bij dit beeld; ze werden pas getroost toen ik hen vertelde dat Brage, de god van de poëzie, bij Iduna bleef en haar steeds weer over haar goddelijke afkomst influisterde. Toen zeiden ze, volkomen opgelucht: “Brage zal er vast wel in slagen Iduna weer wakker en vrolijk te maken.”
Vervolgens vertelde ik de kinderen hoe Frigga’s dromen en Iduna’s val de god Wotan, die naar kennis streefde, ertoe aanzetten om op zoek te gaan naar Baldurs dood en het lang voorspelde einde der goden, Ragnarök. De kinderen waren enorm geschrokken toen Baldur daadwerkelijk stierf, getroffen door zijn blinde broer Hödur, die de maretakpijl, die hij van Loki had gekregen, had afgeschoten. De zielen van de kinderen konden niet geloven dat dit wezen van licht moest sterven. Ze hoopten nog steeds op zijn wederopstanding. Veel later zouden ze het misschien ooit begrijpen: hebben de zielen in de oudheid niet de stralende aanwezigheid van God ervaren, en zijn ze daardoor niet blind geworden voor de geestelijke wereld, en ervaren ze nu alleen nog de wereld van de zintuigen?
Vanaf Baldurs dood neemt de spanning in het innerlijke leven van de kinderen met de dag toe. Aanvankelijk ervaren ze met een zekere voldoening hoe Loki gevangen wordt genomen en vastgebonden, maar ze beseffen de enorme omvang van zijn schuld pas echt door zijn vreselijke straf. Hij is geketend tussen twee rotsen en boven hem hangt een giftige worm, die constant gif op zijn gezicht druppelt, dat erdoor wordt weggevreten. Dan komt Loki’s vrouw en, overmand door medelijden, pakt ze een kom, vangt de gifdruppels op, en pas wanneer ze de kom moet legen, valt het gif op zijn gezicht. Dan schudt hij zo hevig dat de aarde beeft. Hieruit begrijpen de kinderen iets van hoe het menselijk gezicht, ooit geschapen naar Gods beeld, wordt weggevreten door al het kwaad, door afgunst en haat, maar hoe mededogen in de wereld kwam om haar van totale vernietiging te redden. Zweeft er niet een vage echo van een christelijk motief over dit beeld? –
Terwijl ik mijn verhaal vertelde, observeerde ik de kinderen.
Op hun gezichten was zichtbare voldoening te lezen na de gevangenneming van Loki, vervolgens grenzeloze afschuw over de straf, en daarna een wonderbaarlijke verlossing. Iedereen slaakte een zucht van verlichting door Sigune’s daad van mededogen.
En toen brak de laatste dag van dit alles aan. Ik had de indruk dat ik De Schemering der Goden voor de kinderen als een symfonie moest opbouwen. Eerst de voorbereidingen voor de laatste strijd tussen goden en reuzen. Trompetgeschal weergalmt: Heimdall, de bewaker van de Regenboogbrug, blaast op zijn hoorn, eerst waarschuwend en langzaam, dan luider en dringender. De goden roepen elkaar toe, dapper en vastberaden rukken de Einherjar op vanuit de poorten van Valhalla. Een chaos van heldere strijdkreten vult de lucht. Wotan geeft de hordes bevelen. Kalmte en beheersing keren terug. De geluiden klinken in harmonie. –
Op de gezichten van mijn kinderen stonden verwachting en spanning gegrift. Angstige vragen klonken, zoals: Wat zal er gebeuren, zullen de goden omkomen? Een van hen riep stoutmoedig: “Thor kan door niemand verslagen worden.” – Ik vervolgde: De reuzen rukken nu op, ik beschreef het schip met de ijsreuzen en Loki als hun leider. De Fenriswolf huilt met zijn gapende muil vooraan op het schip, de Midgardslang kronkelt achter hem, het zijn geluiden van de meest schrijnende disharmonie. De vuurreus komt met zijn reuzen. Er zijn vlammen en flikkeringen. Eindelijk, de goden en reuzen tegenover elkaar, en de strijd begint. Dan hoor je het gesis van de slang, het gehuil van de wolf, het geknetter van het vuur. Dan flitst de bliksem en slaat Thors hamer neer, die de schedels van de reuzen verbrijzelt. Met fonkelende ogen en rode wangen volgden de kinderen de individuele gevechten. Kreten als: Sla toe, Thor, verbrijzel de schedels van de reuzen! klonken door de klas. Een gejuich vulde de klas toen Thor de kop van de Midgardslang verbrijzelde. Maar direct daarna volgde sprakeloze afschuw toen ze hoorden: Thor doet drie stappen achteruit na het gevecht, zakt dan dood neer op de grond, vergiftigd door de adem van de slang. Ik vertelde verder hoe een vreselijk overwinningsgehuil van de wolf klonk, gevolgd door een ijzingwekkende stilte. Wat was er gebeurd? Thor was weg, verslonden door de wolf. – De kinderen keken me bleek van schrik aan, hun adem inhoudend. – En toen: een kreet van alle goden weerklonk, en Vidar zette zijn voet op de kaak van de wolf en stak zijn zwaard in diens keel.
Inmiddels waren bijna alle goden en reuzen verdwenen, toen de vuurreus de wereldboom in brand stak, en hij en de hele wereld in het water zonken, gehuld in vlammen en rook. Toen viel er een doodse stilte. – Bijna overweldigd door de machtige gebeurtenis zaten de kinderen daar. Op hun gezichten stond de vraag: “Is dit het einde?” Toen begon ik hen te vertellen over de nieuwe, groene aarde die uit het water oprees. Ik beschreef de stralende hal en vertelde hen over de herboren goden die in onschuld wandelden.
Nu haalden de kinderen opgelucht adem. Ten slotte sprak ik met hen over de stralende, de machtige van boven (zoals Hij in de Edda wordt genoemd), die over alle goden heerst. Op dit laatste moment ervoeren de kinderen iets van verlossing en wedergeboorte door Christus.
.
4e klas vertelstof: alle artikelen
4e klas: alle artikelen
Vrijeschool in beeld: 4e klas Edda
.
3552-3337
.
.
.
.
.
Vind-ik-leuk Aan het laden...
VRIJESCHOOL 