.
In verschillende artikelen heb ik opgemerkt dat je het ‘echte’ kind pas ziet, wanneer het bewegen kan. Het is in hoge mate een beweger, een wilswezen.
Dat is één van de vrijeschooluitgangspunten bij het leren vanuit beweging, vanuit activiteit.
Steiners voortdurend benadrukken van dit feit is ook na ca 100 jaar nog even waar en zal dat voorlopig wel blijven.
Maar het is niet alleen een waarheid in de tijdstroom, ze blijkt ook over de wereld ‘in de ruimte’ even waar. Een mondiale waarheid!
===
Op het plein zijn kinderen hetzelfde
James Mollison fotografeerde schoolpleinen in twintig landen.
Kinderen gedragen zich wereldwijd op het schoolplein bijna identiek, ontdekte hij.
Springen, vallen, duwen, trekken, donderjagen. Op het schoolplein heerst een permanente staat van opwinding. Er wordt niet alleen gespeeld, de orde wordt er bevochten, toont fotograaf James Mollisson in zijn reeks ‘Playground.
“Het is een van de eerste plekken waar je als kind vrijheid ervaart. Waar je je staande moet houden zonder dat ouders een oogje in het zeil houden.”
Zijn eigen herinneringen aan school komen niet uit de klas, realiseerde Mollisson zich een paar jaar geleden, maar van het schoolplein. Voor zijn project ‘Playground’ fotografeerde Mollison (geboren in Kenia, opgegroeid in Engeland) tussen 2010 en 2014 daarom zestig schoolpleinen in twintig landen, van Noorwegen tot Bhutan, van Bolivia tot China.
Eerder legde hij de slaapkamers en -plekken van kinderen over de hele wereld vast in de reeks ‘Where children sleep’ (2010).
Zijn eigen schoolpleinherinneringen? “Als ik eraan terugdenk, voel ik een mix van emoties. Van uitzonderlijk plezier, maar het is ook de plek waar ik me angstiger heb gevoeld dan ooit daarna.”
Pesten, gevaarlijke spelletjes of acrobatische toeren, het gebeurt gewoon op het schoolplein. Toezicht of geen toezicht. Leerlingen gaan hun eigen gang, zag Mollison.
“Op sommige scholen werden kinderen totaal vrijgelaten en aangemoedigd om in bomen te klimmen, maar op één school was het verboden om een handstand te maken. Daar hielden de kinderen zich niet aan, gelukkig.”
Er waren meer overeenkomsten, ontdekte Mollison. De omgeving, de staat van de schoolgebouwen en de faciliteiten waar kinderen toegang toe hadden, verschilden enorm. Maar het gedrag van kinderen en de spelletjes waren op een chique privéschool in Groot-Brittannië hetzelfde als op scholen in Kenia of India.
Op vrijwel elke foto ligt wel een kind op de grond. Meestal zelfs meer dan één. “Als volwassene vergeet je dat. Je botst nooit meer zo hard tegen iets dat je omvalt, maar als kind overkomt het je voortdurend.”
Alleen op Chinese scholen in de grote steden ging het er anders aan toe. Daar waren vaak niet eens speelplaatsen, vertelt Mollison. “Zij hadden geen speelkwartier, maar work-outs. Een combinatie van stretchoefeningen en
aerobics, met een docent voor de klas die instructies geeft. Dat was hun pauze. Het interessante was niettemin dat ik voor en na die sessies hetzelfde gedonderjaag zag als overal.”
De foto’s lijken haast geënsceneerd, maar dat zijn ze niet, benadrukt Mollison. Hij maakte een soort timelapse: tijdens één schoolpauze schoot hij een reeks beelden. Later combineerde hij in sommige gevallen verschillende momenten tot één beeld. Zo staat een jongetje op het Keniaanse schoolplein op het punt om een pen de lucht in te gooien, maar kijken zijn klasgenootjes al verwachtingsvol naar de lucht. ‘Enhanced reality’, versterkte werkelijkheid, noemt Mollison dat. “De beelden zijn een waarheidsgetrouwe weergave van wat er gebeurde, ik heb er geen kinderen bijgeplakt. Zie het als een ‘timelapse in a single frame’.”
Scholen stonden bepaald niet in de rij om mee te werken: te druk, gedoe, geen toestemming van de ouders. En ook leerlingen wezen hem soms af. Zo kreeg hij op een middelbare school in Londen een beveiliger mee. Niet om hem in de gaten te houden, maar om de kinderen die ‘pervert’ riepen en hem met ballen bekogelden op afstand te houden.
Noorwegen maakte de meeste indruk op de fotograaf. “Als ik zelf opnieuw moest kiezen, of voor mijn zoontjes die over een paar jaar naar school gaan, dan koos ik daarvoor. Weer of geen weer, de kinderen gingen er naar buiten, waar ze in bomen konden klimmen. Dat deed ik als kind het liefst.”
Bron: Trouw, 13-05-2015
Mollison ‘Playground‘
Zie Opspattend grind [60] [86] [102]
Opspattend grind: alle artikelen
Opvoedingsvragen: alle artikelen
.
1030-955
.
.
.
.
VRIJESCHOOL 